Podczas „Wielkiej Szpery” we wrześniu 1942 roku był jedną z osób, których wstawiennictwo mogło uchronić osoby od deportacji do obozu zagłady w Chełmnie. Dzięki jego interwencji ocalono również część pracowników zarządzanych przez niego resortów pracy. Po „Wielkiej Szperze” wzmocniona została jego pozycja, od tego czasu w sprawach produkcji niemieccy urzędnicy kontaktowali się bezpośrednio z nim, pomijając Rumkowskiego.
W 1943 roku wszedł w otwarty konflikt z Rumkowskim i Leonem Rozenblatem na tle formowania Policji Gospodarczej, która zgodnie z jego intencjami miała podlegać pod Centralne Biuro Resortów Pracy, w konflikcie tym uzyskał poparcie Dawida Gertlera, kierownika Oddziału Specjalnego.
W getcie mieszkał początkowo przy ul. Podrzecznej 14/45. Następnie, do marca 1944 roku mieszkał przy ul. Łagiewnickiej 63, w tym samym domu mieszkali m.in. Bernard Fuchs, Dora Fuchs, Józef Rumkowski i Chaim Rumkowski z rodzinami. Przez mieszkańców getta nazywany był poufale „Arkiem”. Był jednym z bohaterów wykonywanej w getcie piosenki Getunia, getunia klap.