W listopadzie 1952 roku batalion został zaatakowany przez siły chińskie, w wyniku czego pięciu żołnierzy kanadyjskich zginęło, a dziewięciu zostało rannych. Prince znalazł się wśród rannych.
Ponownie opuścił armię w 1953 roku. Po powrocie do Kanady nie miał prawa do wszystkich przywilejów, z których korzystali pozostali weterani i zmagał się z przejawami dyskryminacji rdzennej ludności Kanady. Ponadto po odbyciu służby wojskowej jego życie stało się trudne przez problemy zdrowotne: cierpiał na artretyzm z powodu ciężkich warunków służby. W czerwcu 1955 roku trafił na pierwsze strony gazet za swój bohaterski czyn, kiedy uratował mężczyznę przed utonięciem w Winnipeg. Mimo to jego życie osobiste nadal się pogarszało, a po latach bytowania w samotności w schronisku Armii Zbawienia popadł w alkoholizm. Musiał nawet sprzedać swoje medale, aby zdobyć pieniądze na utrzymanie (później medale te zostały odkupione przez rodzinę i oddane do Muzeum Manitoby). Zmarł w szpitalu Deer Lodge w Winnipeg w 1977 roku i został pochowany na cmentarzu Brookside.