Ignacy Zachariasiewicz, także Zacharjasiewicz (ur. 16 maja 1889 we Lwowie, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, urzędnik państwowy, oficer rezerwy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Bolesława i Zofii Henryki z Tomanków urodzony 16 maja 1889 we Lwowie. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście przez dwa lata studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego. W 1909 został członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich, a w 1913 przeniósł się do Związku Strzeleckiego. Pracował jako urzędnik w c. k. Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 4 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty. W październiku 1914 w bitwie pod Laskami został ranny w nogę i rękę. Po wyleczeniu wrócił do macierzystego pułku, został przydzielony do 2 kompanii. 1 lipca 1915 pod Tarłowem został kontuzjowany. Do 8 sierpnia leczył się w szpitalu fabryki cygar w Krakowie, a do 22 września 1915 w klinice prof. Jana Piltza. 12 października 1915 został przydzielony do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Piotrkowie. 23 listopada 1915 został awansowany na plutonowego, a 3 sierpnia 1916 na sierżanta. Służył w Centralnym Urzędzie Ewidencyjnym Departamentu Wojskowego NKN. 8 lutego 1917 był odnotowany w Administracji Wydawnictw Dep. Wojsk.