Zajmował się opracowaniem metod oceny skłonności skał do tąpnięć w kopalniach. Zamienił pierwotnie funkcjonujący termin „tupanie”, określający łuszczenie się ociosów wyrobisk, odpryskiwanie z nich węgla, którym towarzyszyły różne zjawiska akustyczne, na „tąpanie”, a samo zjawisko opisał jako raptowność przebiegu procesu pękania i zruszenia (1938).

W latach 1941–1943 pracował w Towarzystwie Robót Komunikacyjno-Badawczych w Warszawie.

W 1945 r. dyrektor Kopalni „Janina” w Libiążu. W latach 1949–1972 był samodzielnym pracownikiem naukowym Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach. Od 1949 r. w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie był początkowo starszym asystentem w Katedrze Górnictwa I Wydziału Górniczego, następnie adiunktem (1951–1952), później kierownikiem i kontraktowym samodzielnym pracownikiem naukowym Katedry Eksploatacji Złóż (1952–1954), profesorem nadzwyczajnym (1955–1971). Prodziekan (1954–1956) i dziekan (1956–1958) Wydziału Górniczego. Kierownik Zakładu Eksploatacji w Warunkach Szczególnych Zagrożeń Naturalnych Instytutu Górnictwa Podziemnego Wydziału Górniczego (1969–1971). Wykładał eksploatację podziemną i odkrywkową. W 1971 r. przeszedł na emeryturę.

Autor wielu publikacji naukowych, m.in.: Szkody górnicze, Tąpania w świetle badań laboratoryjnych, Podziemna eksploatacja złóż.