Alyssa Bailey z czasopisma „Elle” zinterpretowała tekst jako odniesienie Madonny i Carpenter do publicznej krytyki. Dodała: „obie przypominają światu, że do tworzenia sztuki motywuje je miłość do muzyki, a nie otrzymywane opinie”. W ocenie Harry’ego Tafoyi z portalu Pitchfork, utwór „opiera się na idei, że parkiet taneczny jest przestrzenią sporną, w której Madonna nie jest w pełni mile widziana”. Dodał także, że artystka „nadaje nieoczekiwany zastrzyk neo-noir”. Murray napisał, że piosenka „rozkoszuje się dwoma stronami kobiecej seksualności: wyraźną, przełamującą bariery erotyką Madonny i karykaturalnym odzyskiwaniem swoich popędów przez Sabrinę Carpenter”. Savage zinterpretował tekst: „Dwie popowe tytanki bronią swojego prawa do eksplorowania kobiecej seksualności we wszystkich jej formach”. Roisin O’Connor z „The Independent” napisała: „Madonna najwyraźniej odpowiada na mizoginistyczne próby wtłoczenia jej, a właściwie każdej kobiety w muzyce pop, w ramy”.