W 1961 roku Kahn współzałożył i kontynuował badania nad dynamiką eskalacji. W 1962 roku przedstawił wstępną wersję drabiny o 16 szczeblach, a w 1965 roku opublikował ostateczną wersję 44-szczeblową w On Escalation. Bezpośrednim kontekstem powstania modelu była wojna wietnamska i debata o kontrolowanym użyciu siły w konfliktach ograniczonych.
Struktura drabiny Kahn zaproponował alternatywną metaforę do samej drabiny: windę w domu towarowym o siedmiu piętrach, z których każde oferuje pewien zestaw opcji o różnej intensywności. Siedem kategorii oddziela sześć progów, które strony konfliktu muszą świadomie przekroczyć.
I. Subcrisis Maneuvering Pierwsze trzy szczeble mieszczą się poniżej progu, przy którym sytuacja zaczyna być postrzegana jako kryzys.
Nr Nazwa szczebla 1 Ostensible Crisis 2 Political, Economic and Diplomatic Gestures 3 Solemn and Formal Declarations
II. Traditional Crises Po przekroczeniu progu Don't Rock the Boat Threshold konflikt przechodzi w fazę otwartego kryzysu, ale strony wciąż działają w ramach uznanych reguł gry.
Nr Nazwa szczebla 4 Hardening of Positions – Confrontation of Wills 5 Show of Force 6 Significant Mobilization 7 "Legal" Harassment – Retortions 8 Harassing Acts of Violence 9 Dramatic Military Confrontations