Polska a odstraszanie Po akcesji do NATO w 1999 roku Polska oparła swoje bezpieczeństwo na odstraszaniu rozszerzonym Stanów Zjednoczonych i kolektywnej obronie sojuszu. Przez pierwszą dekadę członkostwa wschodnia flanka NATO pozostawała jednak faktycznie pozbawiona stałej obecności wojskowej sojuszu, co osłabiało wiarygodność odstraszania wobec Rosji.

thumb|250px|Dowódca SACEUR gen. Curtis Scaparrotti wizytuje batalionową grupę bojową NATO w Orzyszu (2018) Od forward presence do forward defence. Aneksja Krymu (2014) doprowadziła do rozmieszczenia wielonarodowych batalionowych grup bojowych (enhanced Forward Presence, eFP) w Polsce i krajach bałtyckich od 2017 roku. Polska stała się gospodarzem amerykańskiej grupy ok. 1000 żołnierzy. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę (2022) sojusz przeszedł od koncepcji wysuniętej obecności do wysuniętej obrony (forward defence), zobowiązując się do rozbudowy sił wysokiej gotowości z 40 000 do 300 000 żołnierzy. Analityk Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Artur Kacprzyk wskazywał, że kluczową słabością odstraszania konwencjonalnego NATO na wschodniej flance pozostaje zdolność do szybkiego przerzutu sił w rejon potencjalnego konfliktu, znacznie niższa niż analogiczna zdolność Rosji.