Obrona totalna (, ) – koncepcja strategiczna zakładająca zaangażowanie całego społeczeństwa i wszystkich zasobów państwa w obronę narodową, włączając w system obronny administrację publiczną, sektor prywatny, organizacje pozarządowe i obywateli. Wywodzi się z zimnowojennych doktryn Szwecji i Finlandii i została reaktywowana po 2014 roku w odpowiedzi na aneksję Krymu.
Geneza Koncepcja nawiązuje do idei wojny totalnej Ericha Ludendorffa (Der totale Krieg, 1935), przekształconej w okresie zimnej wojny w model defensywny: małe i średnie państwa zaadaptowały ideę pełnej mobilizacji społeczeństwa do celów obronnych. Szwecja formalnie przyjęła doktrynę totalförsvar w 1940 roku, Finlandia rozwinęła model bezpieczeństwa wszechstronnego po wojnie zimowej, a Szwajcaria, Austria i Jugosławia wdrożyły własne warianty.
Po 1991 roku większość państw odeszła od tej koncepcji; Szwecja zawiesiła pobór w 2010 roku i zredukowała struktury obrony cywilnej.