Sankcje Ligi Narodów wobec Włoch po inwazji na Etiopię (1935) nie objęły kluczowych surowców (ropy, żelaza, węgla), a Stany Zjednoczone jako państwo nieczłonkowskie nie były nimi związane, co przesądziło o ich nieskuteczności.
Po II wojnie światowej kompetencję do nakładania sankcji otrzymała Rada Bezpieczeństwa ONZ na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych.
Podstawy prawne thumb|Posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ pod przewodnictwem prezydenta Baracka Obamy (2009)
System ONZ Art. 39 Karty NZ upoważnia Radę Bezpieczeństwa do stwierdzenia zagrożenia pokoju, naruszenia pokoju lub aktu agresji. Art. 41 pozwala Radzie zastosować środki niewymagające użycia siły zbrojnej, w tym przerwanie stosunków gospodarczych, komunikacyjnych i dyplomatycznych. Art. 42 umożliwia użycie siły, jeśli środki z art. 41 okażą się niewystarczające.
Sankcje uchwalone przez Radę Bezpieczeństwa są wiążące dla wszystkich państw członkowskich ONZ na mocy art. 25 i 48 Karty. Od 1966 roku Rada Bezpieczeństwa utworzyła łącznie ponad 30 reżimów sankcyjnych, z których 14 pozostaje aktywnych (stan na 2023).