5%, ponieważ wiele przypadków uznanych za udane było wynikiem innych czynników niż same sankcje.

w The Sanctions Paradox (1999) zaproponował wyjaśnienie tego problemu: państwa najchętniej sięgają po sankcje wobec przeciwników, wobec których są one najmniej skuteczne, ponieważ cel, przewidując dalsze konflikty, nie ustąpi mimo kosztów. Sankcje okazują się natomiast skuteczniejsze wobec sojuszników, wobec których stosuje się je rzadziej.

Nowsze badania sugerują, że sankcje celowane osiągają cel wymuszający w ok. 10% przypadków, cel ograniczający w ok. 27% i cel sygnalizacyjny w ok. 27%.

Krytyka mały|Rosyjski dyskont Mojacena w Siedlcach nielegalnie działający mimo nałożonych wcześniej sankcji

Konsekwencje humanitarne Sankcje wszechstronne zostały skrytykowane za nieproporcjonalne skutki wobec ludności cywilnej. Reżim sankcyjny wobec Iraku (1990-2003) stał się symbolem tych problemów. Następstwem krytyki był rozwój sankcji celowanych, mających ograniczyć skutki uboczne dla ludności.

Obchodzenie sankcji Państwa objęte sankcjami rozwijają mechanizmy ich obchodzenia. Rosja po 2022 roku stworzyła alternatywne kanały handlowe, flotę cieni tankowców i sieci pośredników w państwach trzecich.