jeśli nie, należało złożyć ją bezpośrednio jemu, również przy świadkach. Tego samego dnia należało wskazać nowego wodza, do którego miało się przynależeć.
Status majątkowy i gospodarstwo Bændr mogli być właścicielami gospodarstw albo ich dzierżawcami. W tym drugim przypadku, aby zaliczać się do grupy wolnych farmerów, musieli posiadać zwierzęta dojne. Liczbę bændr w średniowiecznej Islandii szacuje się na około 5000.
W obrębie gospodarstwa bóndi pełnił funkcję pana domu (húsbóndi, ewentualnie grið). Podlegały mu osoby mieszkające razem z nim: żona, dzieci oraz inni dorośli, w tym małżeństwa, krewni i powinowaci. Do gospodarstwa należeli także ludzie najęci do pracy, słudzy i niewolnicy.
Choć zgodnie z prawem każdy wolny farmer miał być przypisany do jednego z wodzów, niewykluczone, że część bændr nie dostosowywała się do tego wymogu i nie wiązała się z żadnym wodzem.
Zobacz też Rada Prawa Mówca Prawa Alþingi
Przypisy
Kategoria:Historia Islandii