Weaponized interdependence (pol. współzależność wykorzystywana jako broń) – koncepcja z zakresu stosunków międzynarodowych opisująca zdolność państw do wykorzystywania asymetrycznych zależności w globalnych sieciach gospodarczych jako narzędzia przymusu politycznego. Pojęcie wprowadzili w 2019 roku Henry Farrell i Abraham Newman w artykule opublikowanym w i rozwinęli je w tomie zbiorowym The Uses and Abuses of Weaponized Interdependence (2021) oraz w książce Underground Empire (2023).
Teoria Liberalna teoria stosunków międzynarodowych, rozwinięta m.in. przez Roberta Keohane'a i Josepha Nye'a, zakładała, że rosnąca współzależność gospodarcza skłania państwa do współpracy. Farrell i Newman argumentują, że gdy przepływy handlowe, finansowe i informacyjne koncentrują się w nielicznych węzłach (hubs), państwo kontrolujące taki węzeł zyskuje możliwość przymusu wobec pozostałych uczestników sieci.
Autorzy wyróżniają dwa mechanizmy. Efekt panoptykonu (panopticon effect) polega na monitorowaniu przepływów przechodzących przez kontrolowany węzeł, co daje informacje o transakcjach i słabościach innych podmiotów.