Okręt został zbudowany, podobnie jak wszystkie jednostki tego typu, w stoczni w Królewcu, pod numerem budowy 303. Położenie stępki miało miejsce 3 września 1971 roku, a wodowanie 30 listopada 1973 roku. W dniach 27–30 czerwca 1974 roku przechodził próby stoczniowe, po czym w dniach 14–19 lipca próby państwowe, po których został odebrany przez marynarkę ZSRR 30 lipca 1974 roku. Otrzymał od początku nazwę „Nikołaj Wiłkow”, bez oznaczenia alfanumerycznego, na cześć podoficera piechoty morskiej poległego 18 sierpnia 1945 roku podczas zdobywania wyspy Szumszu, Bohatera Związku Radzieckiego.
Skrócona charakterystyka
Okręty projektu 1171 stanowiły duże okręty desantowe służące do transportu i wysadzania desantu bezpośrednio na nieprzygotowanym brzegu. Służyły również jako okręty transportowe do przewozu wojska i sprzętu. Ich konstrukcja i architektura jest typowa dla statków handlowych, z maszynownią w części rufowej, nadbudówką nad nią, i wysokim dziobem, dzięki czemu miały one dobrą dzielność morską, lecz z drugiej strony gorszą od wyspecjalizowanych okrętów niezatapialność. Okręty czwartej serii miały dwa luki do ładowni w pokładzie górnym, oba w części dziobowej. W dziobnicy znajduje się furta ładunkowa, zakryta drzwiami, z opuszczaną rampą główną o nośności 50 ton, służącą do wyładunku sprzętu przy brzegu.