Z perspektywy demograficznej odraczanie pierwszych urodzeń może skracać okres, w którym rodzice decydują się na kolejne dzieci. Znaczenie tego mechanizmu zależy jednak od warunków społecznych, stabilności ekonomicznej, polityki rodzinnej, dostępności mieszkań, warunków pracy i dostępu do opieki zdrowotnej.
Zjawisko to jest także przedmiotem debaty publicznej. W części dyskusji akcentuje się autonomię kobiet w decydowaniu o czasie macierzyństwa, a w części zwraca uwagę na presję „zegara biologicznego”, nierówności ekonomiczne i ograniczoną dostępność procedur zachowania płodności. W polskiej debacie pojawia się również wątek prawa do samodzielnego rodzicielstwa i ograniczeń wynikających z przepisów dotyczących medycznie wspomaganej prokreacji.
Publicystyka dotycząca matek po 50. roku życia zwracała uwagę na możliwą zmianę reakcji otoczenia: ciąża mogła być odbierana jako społecznie nobilitująca, podczas gdy po porodzie część kobiet opisywała poczucie rozliczania, marginalizacji lub nieprzystawania do grupy młodszych rodziców. W tym samym ujęciu poruszano lęk o własne zdrowie, osierocenie dziecka oraz wysoki poziom kontroli i w opiece nad dzieckiem.