Znaczenie biologiczne Zasób oocytów u człowieka osiąga największą liczebność w życiu płodowym, a następnie stopniowo maleje wskutek i owulacji. Zmniejszanie się liczby oocytów jest jednym z elementów starzenia rozrodczego i ostatecznie prowadzi do menopauzy. Rezerwa jajnikowa jest odwrotnie związana z wiekiem (maleje z wiekiem) i u kobiet w tym samym wieku może wykazywać znaczną zmienność osobniczą.
Model Wallace’a i Kelseya opisuje populacyjny spadek liczby nieaktywnych pęcherzyków jajnikowych od życia płodowego do menopauzy. Według tego modelu po urodzeniu liczba pęcherzyków jest już znacznie mniejsza niż w okresie życia płodowego, a w kolejnych dekadach życia nadal się zmniejsza, przy dużej zmienności osobniczej. Wiek pozostaje jednym z najważniejszych czynników wpływających na szanse rozrodu, ponieważ wraz z jego wzrostem zmniejsza się nie tylko liczba oocytów, lecz także przeciętna jakość komórek jajowych.
Pojęcie rezerwy jajnikowej odnosi się głównie do ilościowego zasobu pęcherzyków, a nie do pełnego potencjału rozrodczego.