Polska, nie posiadając własnej broni jądrowej, nie ma zdolności do drugiego uderzenia i jest całkowicie zależna od cudzego odwetu nuklearnego. W dyskusji publicznej pojawiają się trzy warianty: pozyskanie własnej broni jądrowej (naruszające zobowiązania z NPT, wymagające wieloletnich nakładów i narażające Polskę na sprzeciw sojuszników), przystąpienie do programu nuclear sharing jako państwo goszczące (decyzja o użyciu broni pozostaje wyłącznie w rękach USA) lub oparcie się na ochronie nuklearnej Francji i Wielkiej Brytanii. Żaden z tych wariantów nie eliminuje fundamentalnego dylematu wiarygodności odstraszania rozszerzonego. Guerout i Moyer (2024) sformułowali go jako pytanie, czy Macron jest gotów „poświęcić Paryż za Helsinki”. W odniesieniu do Polski Kulesa (2021) wskazywał na sceptycyzm co do tego, czy Francja „stawiłaby się do walki w przypadku poważnego zagrożenia militarnego z udziałem Rosji”.
Zobacz też teoria odstraszania drabina eskalacyjna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Broń jądrowa Kategoria:NATO Kategoria:Strategia nuklearna Kategoria:Bezpieczeństwo międzynarodowe