Technologie destabilizujące thumb|Test prototypu pojazdu przechwytującego (EKV). Rozwój obrony przeciwrakietowej podważa stabilność opartą na wzajemnej podatności na atak Raport Chatham House z 2020 roku wskazał, że nowe technologie podważają fundamenty odstraszania nuklearnego. Cyberataki mogą zakłócić systemy dowodzenia i kontroli arsenału nuklearnego, broń hipersoniczna skraca czas decyzyjny, a sztuczna inteligencja wprowadza niepewność co do autonomii systemów wczesnego ostrzegania. Lieber i Press (2017) argumentowali, że rosnąca precyzja broni konwencjonalnej i nuklearnej, w połączeniu ze zmniejszającą się liczbą głowic wynikającą z traktatów rozbrojeniowych, zwiększa wykonalność zdolnego pozbawić przeciwnika zdolności do odwetu.
Odrębnym czynnikiem destabilizującym jest rozwój broni energii skierowanej (ang. directed-energy weapons), w tym laserów dużej mocy. Departament Obrony Stanów Zjednoczonych planuje osiągnięcie mocy laserów bojowych rzędu 500 kW do 2030 roku, a w dalszej perspektywie poziomu megawatowego. Systemy laserowe mogłyby w przyszłości umożliwić przechwytywanie pocisków balistycznych w fazie wznoszenia (ang. boost phase), co podważałoby zdolność do drugiego uderzenia w sposób analogiczny do obrony przeciwrakietowej, ale z zasadniczo niższym kosztem pojedynczego przechwycenia.