ros. ), przeznaczony głównie dla więźniów politycznych. W 1955 roku rygor łagrów w Norylsku został „złagodzony”. W latach 50. w Norilłag przebywało ok. 80 tys. więźniów.
W 1953 roku, niedługo po śmierci Józefa Stalina, w Gorłag wybuchł bunt więźniów (tzw. Powstanie norylskie, ros. ), który trwał wiele miesięcy.
Początkowo pracami budowlanymi zajmował się Norilskstroj (ros. ), podczas gdy Norilłag dostarczał siłę roboczą i część infrastruktury.
W ciągu dwudziestu lat, przez Norilłag przeszło ok. 500 tys. więźniów. W 1957 roku łagier został formalnie zamknięty. Uważa się że w trakcie swojego funkcjonowania, Norilłag, pochłonął życie ok. 700 tys. osób, przedstawicieli różnej narodowości (m.in. Rosjan, Polaków, Niemców i Bałtów, a nawet Wietnamczyków i Koreańczyków).
Ważni więźniowie Wśród znanych więźniów norylskiego łagru byli: m.in. Lew Gumilow (1912–1992) – rosyjski historyk József Lengyel (1896–1975) – węgierski poeta (1908–1983) – rosyjski astronom i astrofizyk
Zobacz też Norylski Nikiel
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Gułag Kategoria:Obozy pracy przymusowej Kategoria:Norylsk Kategoria:Kraj Krasnojarski