Rozwiązaniem było równoległe rozwijanie trzech odmiennych systemów przenoszenia broni jądrowej, z których każdy miał inne podatności i wymagał od przeciwnika różnych środków zniszczenia.
Przełomem było wdrożenie SLBM: w lipcu 1960 roku USS „George Washington” jako pierwszy okręt podwodny odpalił pocisk balistyczny spod wody. Od tego momentu SSBN stały się najbardziej przeżywalnym elementem triady, ponieważ okręty operujące w głębinach oceanicznych są trudne do wykrycia i zniszczenia.
Komponenty ICBM Lądowe ICBM w silosach zapewniają szybką reakcję (czas lotu ok. 30 minut między kontynentami) i wymuszają na przeciwniku konieczność zaangażowania dużej liczby głowic w uderzenie , ponieważ zniszczenie setek rozproszonych silosów wymaga precyzyjnego ataku na każdy z osobna. Wadą ICBM jest ich nieruchomość: lokalizacja silosów jest znana, co czyni je podatnymi na atak wyprzedzający, szczególnie po wprowadzeniu pocisków z wieloma głowicami (MIRV).