Wincenty Kominek (ur. 5 kwietnia 1897 w , zm. po 1938) – polski działacz niepodległościowy, gajowy, podoficer Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.
Życiorys Syn Wacława i Marii z Ławickich urodzony 5 kwietnia 1897 w Olší nad Oslavou (obecnie część miasta Velké Meziříčí). W 1910 ukończył dwuwydziałową szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości i został czeladnikiem tokarskim w fabryce naftowej w Bitkowie.
28 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 2 kompanii 3 pułku piechoty. Był dwukrotnie ranny: 5 listopada 1915 pod Kostiuchnówką i 17 czerwca 1916. 28 marca 1917 odnotowany we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola i kolejno jako szeregowiec w spisie oficerów, podoficerów i żołnierzy skierowanych na 3 Kurs Wyszkolenia.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do 9 kompanii 18 pułku piechoty. Walczył pod Lwowem, w Galicji Wschodniej i na Wołyniu. Awansował na sierżanta. W czasie odwrotu znad Berezyny przez półtora tygodnia dowodził kompanią. Wyróżnił się 26 maja 1920 w boju pod wsią Zady (południowy-wschód od Pleszczenic). 15 września 1920 pod Firlejówką został ciężko ranny odłamkiem granatu w prawą rękę.