W 1949 r. podjął pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Częstochowie na stanowisku profesora kontraktowego i kierownika Katedry Technologii Metali, prowadząc wykłady z technologii metali i odlewnictwa. W 1950 r. Ministerstwo Oświaty powierzyło mu organizację Wydziału Metalurgicznego, którego był dziekanem przez 6 lat. W tym czasie zorganizował Katedrę Odlewnictwa, której był kierownikiem do końca zatrudnienia etatowego na Politechnice Częstochowskiej. 27 maja 1955 r. w wyniku przedłożonych prac uzyskał tytuł docenta. W drodze konkursu w 1959 r. został wybrany na kierownika Katedry Odlewnictwa Politechniki Śląskiej. Funkcję tę pełnił, kierując jednocześnie Katedrą Odlewnictwa Politechniki Częstochowskiej. W latach 1959–1965 piastował godność rektora Politechniki Częstochowskiej. Po uzyskaniu stopnia docenta wykonał pracę doktorską, którą obronił w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1962 r. Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1968 r. tytuł profesora zwyczajnego. Na własną prośbę, z dniem 1 października 1965 r. przeniósł się całkowicie na Politechnikę Śląską, gdzie pełnił obowiązki kierownika Katedry Odlewnictwa, a po przeprowadzonych zmianach organizacyjnych od 1969 r. - obowiązki dyrektora Instytutu Odlewnictwa Politechniki Śląskiej.