Kościół Maryi Panny Niemieckiej () – romański kościół w Starym Mieście w Jerozolimie, wzniesiony wraz z hospicjum dla pielgrzymów i szpitalem w 1128 roku, zburzony w XIII w., park archeologiczny.
Historia Kościół wraz z kompleksem, na który składały się hospicjum dla pielgrzymów i szpital, dedykowany Maryi Pannie, został wzniesiony w 1128 roku. Kościół i dom pielgrzyma powstały celem obsługi pątników języka niemieckiego. Opiekę nad pielgrzymami powierzono joannitom, którzy wyznaczyli do tej posługi swoich braci wywodzących się z krajów niemieckojęzycznych. Duża niezależność tej grupy ustała wraz z upadkiem Jerozolimy w 1187Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (pot. zakon krzyżacki) założyli bracia związani z Kościołem Maryi Panny Niemieckiej, którzy osiedli w Akce. Oficjalna data powstania to rok 1190. Krzyżacy powrócili do Jerozolimy w latach 1229–1244.. Część mieszkalna przylegała od północy do kościoła o długości 21 i szerokości 12 m. Większość budowli nie zachowała się do czasów współczesnych. Kompleks został zburzony w XIII w. Jeszcze w latach 60. XX w. teren na szczycie schodów prowadzących w dół do Ściany Płaczu pokrywały ruiny zawalonych budynków oraz uboga zabudowa ze stajniami dla osłów.