XVII wiek to okres profesjonalizacji filozofii w Rosji i jej przekształcenia w szczególną formę świadomości społecznej. Rozpoczyna się też instytucjonalna edukacja filozoficzna w związku z utworzeniem Akademii Kijowsko-Mohylańskiej (1631) i , powolanej z inicjatywy Symeona Połockiego w Moskwie w 1687 roku. Znany pisarz i myśliciel Symeon Połocki postulował wprowadzenie „dobrego” ustawodawstwa i walczył o „dobrą” władzę, potępiał tyranów i ciemnotę. W Winnicy wielu kwiatów dawał on rady kupcom, mnichom, monarchom; głosił miłość do poddanych, trzeźwość w sądach, skromność w postępowaniu, sławił oświatę, przyjaźń i pracowitość. Połocki uważał, że świat materialny i duchowy został stworzony przez Boga.
I w Kijowie, i w Moskwie filozofię wykładano w duchu scholastycznym, opierając się na autorytecie Arystotelesa, preparowanego w duchu teologii chrześcijańskiej. Filozofia scholastyczna na Rusi, podobnie jak i w Europie Zachodniej, była jeszcze podporządkowana teologii i z jej pozycji ujmowała i krytykowała zarówno antycznych myślicieli, jak i współczesnych, na przykład Kartezjusza. Pojawiają się takie traktaty, jak Wielka i prawdziwa nauka , komentarz do utworu scholastyka Rajmunda Lulla Ars generalis ultima.