Wiktor Poźniak (ur. w Łomży, zm. po 1939) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 grudnia 1886 w Łomży, ówczesnej stolicy guberni łomżyńskiej, w rodzinie szlacheckiej Wacława i Leokadii z domu Ryckleber. Był katolikiem.
Ukończył 2 Korpus Kadetów (ros. 2-й кадетский корпус) w Petersburgu. 30 sierpnia 1904 został mianowany podoficerem. 30 czerwca 1906, po ukończeniu Michajłowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 22 kwietnia 1905 i wcielony do artylerii fortecznej twierdzy Osowiec (ros. Осовецкая крепостная артиллерия). 1 września 1909 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 22 kwietnia 1909. 24 września tego roku został wyznaczony na stanowisko starszego oficera 4 kompanii. W międzyczasie ukończył kurs oficerski w szkolnym parku aeronautycznym (ros. Учебный воздухоплавательный парк). 31 sierpnia 1913 został awansowany na sztabskapitana ze starszeństwem z 22 kwietnia 1913. został przeniesiony do 68 samodzielnego dywizjonu ciężkiej artylerii polowej. Pełnił w tym oddziale funkcję prezesa Związku Wojskowych Polaków. 20 października 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i Polskiej Ligi Wojennej Walki Czynnej.