Z tej perspektywy problem pomiaru ulega istotnemu przeformułowaniu. QBism nie pyta przede wszystkim, w jaki sposób jedna fizycznie realna funkcja falowa „zapada się” do pojedynczego wyniku, lecz jak rozumieć zmianę przypisań probabilistycznych po uzyskaniu nowego doświadczenia przez agenta. Nie usuwa to wszystkich sporów interpretacyjnych, ale osłabia klasyczny obraz pomiaru jako zagadki wymagającej specjalnego fizycznego mechanizmu kolapsu.
Takie stanowisko wpływa też na sposób mówienia o i splątaniu. Skoro stan kwantowy nie jest w tym ujęciu bezpośrednią reprezentacją odległej fizycznej rzeczywistości, to aktualizacja opisu po jednym pomiarze nie musi być interpretowana jako fizyczne „oddziaływanie na odległość”, lecz jako zmiana oczekiwań agenta wobec dalszych możliwych doświadczeń.
Relacja do innych interpretacji QBism wyrósł częściowo z debat wokół interpretacji kopenhaskiej, ale jego autorzy podkreślają, że nie należy go traktować jako zwykłej współczesnej etykiety dla „ortodoksji kopenhaskiej”.