Klify ciągnące się wzdłuż wybrzeża dokumentują 60 milionów lat nieprzerwanego gromadzenia się osadów morskich — od kredy, poprzez paleocen i eocen, należące już do późniejszego okresu paleogenu. Naprzemienne warstwy piaskowca i mułowca, odkładane przez prądy zawiesinowe (turbidytowe), pierwotnie zalegały poziomo, lecz zostały nachylone — miejscami niemal do pionu — przez siły tektoniczne związane z orogenezą alpejską. Podczas odpływu odsłania się rozległa platforma abrazyjna, wyrzeźbiona przez działanie fal morskich. W tych odsłonięciach wybrzeża znajdują się również warstwy dokumentujące istotną granicę K–T (obecnie częściej określaną jako K–Pg), wyznaczoną przez wydarzenie geologiczne, które około 66 milionów lat temu doprowadziło do wymarcia dinozaurów.
Najstarsze odsłonięte na tym obszarze podłoże skalne pochodzi z późnego triasu i składa się z gipsów i glin znalezionych w rejonie Mutriku. Najmłodsze to piaskowce, wapienie i łupki z eocenu, znalezione w okolicach miejscowości Zumaia.