Zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie koalicyjnej ich przedstawiciele otrzymali resorty, dzięki którym mogli w najpełniejszy sposób dbać o interesy społeczności stanowiących ich zaplecza polityczne. Dwóch ministrów przydzielono też Indyjskiemu Kongresowi Narodowemu, mimo iż dysponuje on jedynie pięcioma mandatami w legislatywie. Było to posunięcie nie tylko spójne z zapisami umowy koalicyjnej. Odzwierciedlało też wcześniejsze przychylne nastawienie premiera do zagadnienia sojuszu z tą właśnie partią. W ostatecznie bezowocnych, choć przebiegających w przyjaznej atmosferze rozmowach przed wyborami Vijay proponował bowiem INC 75 mandatów na listach do parlamentu oraz sześciu czy nawet siedmiu ministrów w przyszłym rządzie. Zmniejszony wpływ Kongresu na faktycznie sformowany rząd wynikał ze słabego wyniku wyborczego INC.