Edward Langie (Lange) (ur. 25 maja 1812 w Lenarczycach, zm. 2 października 1879 we Florencji) – powstaniec listopadowy i uczestnik wydarzeń 1848 r., emigrant polityczny, generał w służbie włoskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Biografia Urodził się 25 maja 1812 r. w Lenarczycach w jako syn Jana Langiego i Marii z Miecznikowskich. Kształcił się w Warszawie i Krzemieńcu. W 1827 r. wstąpił do 4 Pułku Piechoty Liniowej w Warszawie i został elewem szkoły podchorążych.
W powstaniu listopadowym służył w 4 pp oraz w korpusie Girolamo Ramorino. Walczył pod Grochowem, Ostrołęką, Rogoźnicą i Międzyrzeczem. Dwukrotnie ranny, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na podporucznika.
Po upadku powstania przebywał w Galicji, uczestniczył w wyprawie Józefa Zaliwskiego do Królestwa Polskiego, a następnie emigrował do Francji i Belgii. W latach 1838–1843 służył w armii belgijskiej jako oficer piechoty. Po odejściu z wojska mieszkał w Brukseli i Paryżu, utrzymując kontakty z Joachimem Lelewelem oraz działając w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej.
W czasie Wiosny Ludów 1848 r. przybył do Wielkopolski, gdzie z polecenia Ludwika Mierosławskiego dowodził oddziałem wolnych strzelców.