W 1621 roku odnotowano przypadki kar cielesnych, w tym amputacji kończyn, stosowanych wobec osób oskarżonych o udział w zabójstwie. Działania te miały charakter represyjny i służyły zarówno ukaraniu sprawców, jak i odstraszeniu potencjalnych naśladowców. Po kilku latach przeprowadzono proces sądowy, który zakończył się w 1628 roku. Osiem osób uznano za winne bezpośredniego udziału w zabójstwie opata i skazano na karę śmierci. Egzekucje wykonano publicznie na rynku miejskim, a ciała pochowano w zbiorowej mogile w pobliżu miejsca straceń. Miasto zostało również obciążone wysoką kontrybucją finansową na rzecz opactwa, wynoszącą 18 000 florenów. Ciężar ten spłacano przez kilka dekad, aż do 1652 roku, co znacząco obciążyło lokalną gospodarkę i pogłębiło skutki kryzysu demograficznego. Źródła wskazują również na częściowe wyludnienie miasta w latach po 1620 roku. Już w 1627 roku odnotowano, że Chełmsko Śląskie „utraciło część mieszkańców”, co wiązano zarówno z ofiarami wydarzeń, jak i emigracją spowodowaną pogorszeniem warunków życia oraz represjami. Symboliczną formą kary było także zburzenie domu, w którym przebywał opat przed śmiercią. Teren ten pozostawał niezabudowany przez kilkadziesiąt lat, co miało pełnić funkcję publicznego upamiętnienia wydarzeń i ostrzeżenia dla mieszkańców.