Słowieńsk (, Sławiensk; , Sławiensk) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wołożyńskim, w sielsowiecie Horodźki, nad Berezyną Niemnową.
Historia Pierwsze wzmianki pojawiają się w XIV-wiecznych latopisach, które wspominają Słowieńsk jako miasto. W Rzeczypospolitej Obojga Narodów leżał w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim. W XV w. był własnością kniazia Andrzeja Olgierdowicza. W 1516 nabył go hetman wielki litewski Konstanty Ostrogski. Później należał m.in. do wojewody mińskiego Baltazara Strawińskiego, jego żony Zofii, a w II połowie XVII w. do kustosza katedry wileńskiej ks. Benedykta Zahorskiego.
Po śmierci ks. Zahorskiego pod koniec XVII w. Słowieńsk przeszedł na własność trzech jego sióstr, zamężnych z trzema braćmi Szaniawskimi (czwarta siostra zamężna z Nornickim odsprzedała Szaniawskim swoją część). Po śmierci ostatniego z braci Szaniawskich w 1765 rozpoczęła się wieloletnia batalia o te dobra, wywołana przez Hilarego Nornickiego, który pomimo sprzedaży tych dóbr przez jego rodziców, wystąpił z pretensjami do nich. W 1765 Nornicki zagarnął cały klucz słowieński i zarządzał nim pomimo przegranych procesów sądowych. 24 czerwca 1774 na wniosek Szaniawskich szlachta dokonała zajazdu i zbrojnie odbiła dobra.