Mimo to sam ruch odegrał ważną rolę, ponieważ doprowadził do powstania nieformalnej sieci wsparcia i doradztwa, obejmującej całe terytorium Czechosłowacji.
Długi i walka o rehabilitację Zakończenie wydawania pisma oznaczało dla Vojtěcha Černego poważne problemy finansowe. Zaczął wtedy pożyczać pieniądze od osób prywatnych i instytucji, ale pożyczek nie spłacał. Na przykład w 1934 roku odwiedził przedsiębiorców w kilku miastach garnizonowych, zapowiadając wydanie książki Nasze miasto i nasz garnizon i zebrał od nich pieniądze na reklamę publikacji, która nigdy się nie ukazała. Wkrótce różni wierzyciele zwrócili się do policji o pomoc w wyegzekwowaniu zadłużenia, ale sytuację komplikował fakt, że Černý często zmieniał mieszkania w Pradze i trudno było ustalić jego miejsce pobytu.
3 marca 1935 roku Vojtěch Černý skierował list do Tomáša Masaryka, w którym zwrócił się z prośbą, aby jego sprawę (po wyrokach z 1928 i 1929 roku) włączono do amnestii zapowiedzianej na 85. urodziny prezydenta.