Ludwik Tadeusz Piotrowski (ur. 24 października 1776 w Piotrowicach koło Liwia, zm. 28 lipca 1833 w Warszawie) – uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, weteran wojen napoleońskich, powstaniec listopadowy, oficer piechoty w armii Księstwa Warszawskiego oraz Królestwa Kongresowego, wolnomularzR. Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa 1998, s. 298..
Życiorys Jego rodzicami byli Jan i Marianna Staniszewska. Był właścicielem majątku Żurawieniec w powiecie siedleckim.
Karierę wojskową rozpoczął w styczniu 1793. Wówczas jako kadet wszedł do 1 regimentu pieszego. Następnie służył w stopniu chorążego w 7 brygadzie kawalerii narodowej. Po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej przyłączył się do niej. Wziął udział w wyprawie do Wielkopolski. Po upadku I Rzeczypospolitej udał się na emigrację. Walczył m.in. we Włoszech jako porucznik w II Legii Polskiej (po upadku Mantui dostał się do austriackiej niewoli, po 3 miesiącach zwolniony), Legii Naddunajskiej (raniony w ramię pod Hohenlinden), odznaczył się w starciu pod Castelfranco (1805) i pod Austerlitz.