W 1577 Stara Wieś została odnotowana jako przedmieście miasta Oborniki.
W latach 1436–1539 miejscowość stanowiła własność wójta, podlegającego tenutariuszowi dóbr królewskich. W 1436 wójt uposażył kościół św. Ducha pod Obornikami trzema rolami koło Starej Wsi. Dał mu rolę leżącą na prawo od drogi z Obornik do Gołaszyna i zezwolił prepozytowi na wybudowanie tu zagród. Dał też kolejną rolę położoną na prawo od drogi z Obornik do Gołaszyna, oraz rolę pomiędzy rolami szpitalnymi a rolami Jana Otarskiego lub Ocharskiego (oryg. „Otharski”) i innych. W 1440 wójtowi podlegali zagrodnicy mieszkający na przedmieściach i w Starej Wsi. W 1452 wójt zeznał, że procesował się o rolę Straszewo, która najpewniej była jedną z darowanych ról, która należała do kościoła św. Ducha. W 1462 do wójta należało 7 zagrodników w Starej Wsi. W 1487 do wójta należało 14 ogrodów (łac. „orti”) we wsi oraz prawo patronatu kościoła św. Ducha na przedmieściach Obornik w Starej Wsi. W 1510 do wójtostwa obornickiego należały 4 łany opuszczone w Nowej Wsi, które mieszkańcy przedmieścia (łac. „suburbani”) uprawiali w zamian za czynsz. W 1539 wójt zaprezentował Jakuba Zajączkowskiego na plebana kościoła św. Ducha w Starej Wsi pod Obornikami.