Analitycy ocenili, że pocisk eksplodował w silosie lub w jego pobliżu, co miało opóźnić kolejne próby.
28 listopada 2025 roku w obwodzie orenburskim w pobliżu Jasnego doszło do kolejnej awarii. Materiał wideo upowszechniony w sieci pokazał rakietę zbaczającą z toru zaraz po starcie, koziołkującą i spadającą nieopodal stanowiska startowego. Analitycy uznali, że była to próba Sarmata na wyrzutni odbudowanej po katastrofie z września 2024 roku.
Konstrukcja mały|upright|Schemat dwustopniowej konfiguracji projektowej rakiet Biura Konstrukcyjnego im. Makiejewa Sarmat jest trzystopniową rakietą na paliwo ciekłe o masie startowej 208,1 t, długości 35,3 m i średnicy 3 m. Deklarowany maksymalny zasięg wynosi 18 000 km, a w wariancie z systemem rażenia po orbicie szczątkowej (FOBS) ok. 35 000 km, ograniczony przez Rosję na mocy Traktatu o przestrzeni kosmicznej. Według publikacji Hansa Kristensena i Matta Kordy w „Bulletin of the Atomic Scientists" pocisk może przenosić do 10 t ładunku użytecznego, w tym kombinacje głowic MIRV, środków przełamywania obrony przeciwrakietowej oraz pojazdów hipersonicznych Awangard. System naprowadzania łączy układ bezwładnościowy z GLONASS-em i sensorami astroinercyjnymi.