W 1934 roku zakupiono w pracowni Jana Wojtowicza w Przemyślanach dębowy ołtarz główny, który był jednym z trzech znajdujących się wtedy w świątyni. Dalsze elementy wyposażenia (m.in. ławki, obrazy i rzeźby) zakupiono w 1936 roku. W trakcie II wojny światowej proboszcz opuścił Dobrotwór na początku maja 1944 roku, a kościół zamknięto. Część paramentów liturgicznych wywieźli parafianie wysiedleni z Dobrotworu. Po zakończeniu II wojny światowej wokół świątyni zbudowano kołchoz, a kościół po wprowadzeniu wewnątrz podziału na dwie kondygnacje służył jako magazyn i suszarnia ziarna. Zrujnowany budynek został zwrócony wspólnocie rzymskokatolickiej w r. 1997. Od tego czasu trwają prace remontowe.
Architektura Kościół usytuowany jest w centrum Starego Dobrotworu, przy jednej z głównych dróg, fasadą zwrócony w stronę gościńca, orientowany. Murowany z cegły na betonowych fundamentach, na rzucie krzyża łacińskiego, jest jednonawowy, dwuprzęsłowy, z szerokim transeptem i krótkim, jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Prezbiterium ujmują z dwóch stron wieloboczne w rzucie aneksy skarbca i zakrystii. W fasadzie wznosi się kwadratowa wieża ujęta aneksami, na rzucie połowy ośmioboku. Elewacje opięte uskokowymi przyporami, z dekoracyjnymi płycinami w górnej partii, całość z wyróżnionym kamiennym cokołem.