Mieczysław Karaszewicz (ur. 30 listopada 1892 w Siestratynie, po 1939) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Konstantego i Wiktorii z Sakowskich urodzony 30 listopada 1892 we wsi Siestratyn, w ówczesnym powiecie dubieńskim guberni wołyńskiej. W 1913 ukończył gimnazjum w Dubnie. W tym samym roku rozpoczął służbę wojskową w rosyjskiej 11 Brygadzie Artylerii na prawach wolonatariusza. Po wybuchu I wojny światowej wyruszył z brygadą na front galicyjski. Awansował na chorążego.
W 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 1 baterii 1 dywizjonu polowej ciężkiej artylerii w Mazurino (na południe od Witebska). W grudniu 1917, po rozbrojeniu dywizjonu przez bolszewików, został z innymi oficerami osadzony w więzieniu w Wiebsku. Po ucieczce z więzienia przedostał się do Bobrujska, gdzie został dowódcą 3 baterii dywizjonu w stopniu podkapitana. Po rozbrojeniu I Korpusu wyjechał do Kijowa, a następnie do Warszawy.