Dopiero 20 maja, po otrzymaniu posiłków, wojska amerykańskie zdołały przebić się na szczyt Dong Ap Bia i zmusić do ucieczki nielicznych pozostałych tam obrońców.
Konsekwencje thumb|Ranni żołnierze 101 Dywizji Powietrznodesantowej zabierani na pokład śmigłowca UH-1 thumb|Krajobraz wzgórza po bitwie Bitwa o Wzgórze 937 nie należała do najkrwawszych bitew wojny w Wietnamie. Straty amerykańskie w ciągu dziesięciu dni walk wyniosły 56 zabitych, 7 zaginionych i 367 rannych żołnierzy, podczas gdy na wzgórzu pozostały ciała 633 Wietnamczyków. Dysproporcja strat była więc znaczna i korzystna dla Amerykanów. Według trzech schwytanych żołnierzy armii północnowietnamskiej pewna liczba ciał poległych została zebrana przed odwrotem i przewieziona do Laosu. Wzgórze 937 w rzeczywistości nie miało istotnego znaczenia strategicznego, a ataki organizowano nie w celu trwałego opanowania terenu, lecz zniszczenia dużych, okopanych tam sił przeciwnika w ramach strategii „znajdź i zniszcz”, przyjętej przez amerykańskie dowództwo w 1965 roku.