Kariera sędziowska Jego kariera sędziowska rozpoczęła się od egzaminu sędziowskiego, który miał miejsce 14 grudnia 1962 r., trzy lata później uzyskał status sędziego rzeczywistego. W 1988 roku sędziował łącznie pięć meczów najwyższej polskiej klasy rozgrywkowej, w dwóch ostatnich z nich nie przyznał żadnej żółtej kartki. W I lidze zadebiutował 12 sierpnia 1970 roku, w spotkaniu Stali Rzeszów z Legią Warszawa, które zakończyło się wynikiem 1:3. W sezonie 1979/1980 nagrodzony został „Kryształowym gwizdkiem” w pierwszej edycji plebiscytu magazynu „Sport”, wyróżnienie uzyskał także w edycji trzeciej. Status sędziego międzynarodowego uzyskał w roku 1974, posiadał go do 1985 roku. W trakcie swej kariery był rozjemcą łącznie stu siedemdziesięciu pięciu spotkań na poziomie I ligi w latach 1970–1988.
Kariera międzynarodowa 9 listopada 1977 roku był rozjemcą spotkania towarzyskiego między reprezentacją Czechosłowacji a reprezentacją Węgier, który zakończył się jednobramkowym remisem. 27 września 1978 roku sędziował spotkanie 1. rundy Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy 1. FC Magdeburg a Valur, które zakończyło się wynikiem 4:0. 28 marca 1979 roku był rozjemcą meczu między reprezentacją Związku Radzieckiego a reprezentacją Bułgarii, który zakończył się wynikiem 3:1.