pozwala to zwięźle opisać sposób przesunięcia satelitów względem siebie w sąsiednich płaszczyznach. W praktyce wyróżnia się dwa pokrewne warianty: Walker-Delta, w którym długości węzłów wstępujących płaszczyzn orbitalnych są rozłożone w pełnym zakresie 360°, oraz Walker-Star, w którym płaszczyzny mieszczą się w przybliżeniu w zakresie 180° długości węzła wstępującego. Drugi wariant jest typowy dla konstelacji prawie biegunowych, takich jak Iridium.
W systemach globalnych często stosuje się regularne układy wielu płaszczyzn orbitalnych, natomiast systemy regionalne mogą być asymetryczne i skoncentrowane nad określonym obszarem. Wybór zależy od tego, czy celem jest równomierna globalna dostępność, pokrycie wybranych szerokości geograficznych, szybki powrót nad punkt obserwacji czy koncentracja zasobów nad określonym regionem. Asymetryczne konfiguracje rozważa się także w nowszych zastosowaniach, takich jak rozproszone monitorowanie śmieci orbitalnych oraz świadomość sytuacyjna w przestrzeni cislunarnej.