W odróżnieniu od wcześniejszego, często nieformalnego opisu „trudności złamania” szyfru, prace Goldwasser i Micaliego umożliwiły formułowanie twierdzeń typu: jeśli dane założenie obliczeniowe jest prawdziwe, to schemat spełnia określoną definicję bezpieczeństwa.
Dowody z wiedzą zerową Micali, Goldwasser i wprowadzili pojęcie interaktywnych dowodów z wiedzą zerową. W takim protokole dowodzący przekonuje weryfikatora o prawdziwości twierdzenia, nie ujawniając żadnej dodatkowej informacji poza samą prawdziwością tego twierdzenia. Koncepcja ta stała się jednym z najbardziej wpływowych pojęć współczesnej kryptografii i teorii złożoności.
Dowody z wiedzą zerową znalazły zastosowania w uwierzytelnianiu, protokołach identyfikacji, bezpiecznym obliczaniu, prywatności i późniejszych systemach kryptograficznych. Ich znaczenie wykracza poza praktyczną kryptografię, ponieważ zmieniły rozumienie relacji między dowodem, informacją i obliczalną weryfikacją.
Bezpieczne protokoły i generatory pseudolosowe Wspólnie z i Avim Wigdersonem Micali pracował nad bezpiecznym obliczaniem wielostronnym, czyli protokołami, w których kilka stron może obliczyć wspólną funkcję swoich danych wejściowych bez ujawniania ich poza tym, co wynika z wyniku obliczenia.