Reprezentacja fizyczna PPS jest zwykle krótkim impulsem logicznym o szerokości mniejszej niż jedna sekunda. Spotykane są wyjścia TTL/CMOS oraz wyjścia przeznaczone do pracy z określonym obciążeniem lub linią transmisyjną, na przykład 50 Ω. W dłuższych połączeniach istotne stają się poziomy sygnału, obciążenie wyjścia i opóźnienie kabla. Dla dokładnego transferu czasu ważna jest nie tyle długość impulsu, ile stabilny punkt odniesienia na jego krawędzi, na przykład przejście przez określony poziom napięcia.
Dokładność użyteczna sygnału PPS zależy od źródła, toru transmisyjnego i odbiornika. Opóźnienie kabla, straty i zniekształcenia sygnału w torze transmisyjnym, poziom progowy wejścia, jitter sterownika oraz opóźnienia systemu przechwytującego krawędź mogą przesunąć zarejestrowaną chwilę impulsu. Przy wymaganiach submikrosekundowych lub nanosekundowych opóźnienia te trzeba kalibrować albo przynajmniej konsekwentnie uwzględniać w bilansie niepewności.