prążki interferencyjne pojawiają się dopiero przy statystycznie dużej liczbie zdarzeń. Typowy przykład stanowi doświadczenie z dwiema szczelinami wykonywane przy bardzo małym natężeniu wiązki. Pojedyncze elektrony lub fotony rejestrowane są w pozornie losowych miejscach, ale po wielu powtórzeniach tworzą wzór interferencyjny. Interpretacja ansamblowa odczytuje funkcję falową jako opis prawdopodobieństw dla całej serii takich przygotowań. Nie wymaga stwierdzenia, że każdy pojedynczy elektron dosłownie rozciąga się jako klasyczna fala po obu szczelinach, choć zachowuje standardowy rachunek interferencji.