Należą do nich między innymi relacjonizm konfiguracyjny, zależność od wyboru foliacji czasoprzestrzeni, domknięcie więzów, problem wielokrotnego wyboru, gdy różne wybory czasu wewnętrznego mogą prowadzić do nierównoważnych teorii po kwantyzacji, globalny problem czasu, gdy lokalnie sensowny zegar nie daje się przedłużyć na cały model, problem obserwabli (określanych w części literatury także jako „beables”), oraz pytanie o rekonstrukcję albo zastąpienie pojęcia czasoprzestrzeni na poziomie fundamentalnym.
Taki podział pokazuje, że pod wspólną nazwą „problem czasu” mieszczą się zarówno trudności techniczne, dotyczące sformułowania równań i obserwabli, jak i spory interpretacyjne o to, czy czas jest składnikiem podstawowej ontologii świata, czy tylko strukturą emergentną i relacyjną.
Problem „zamrożonego formalizmu” thumb|John Archibald Wheeler, którego nazwiskiem (wraz z Bryce’em DeWittem) określa się równanie Wheelera-DeWitta, związane z problemem zamrożonego formalizmu Najczęściej omawianym aspektem problemu czasu jest tak zwany problem zamrożonego formalizmu. W nierelatywistycznej mechanice kwantowej równanie Schrödingera opisuje zmianę stanu kwantowego względem zewnętrznego parametru czasowego
gdzie oznacza operator energii układu.