Mirko Tepavac (; ur. 13 sierpnia 1922 w Zemunie, zm. 28 sierpnia 2014 w Belgradzie) – jugosłowiański (serbski) polityk, dziennikarz i dyplomata, działacz ruchu oporu podczas II wojny światowej, ambasador Jugosławii na Węgrzech, przewodniczący Komitetu Prowincjonalnego (1966/7–1968/9), minister spraw zagranicznych Jugosławii (1969–1972).
Życiorys Uczył się w szkole w Zemunie, w 1939 wydalony z niej ze względu na sympatie komunistyczne. Kontynuował naukę w szkołach w Sremskiej Mitrovicy i mieście Bela Crkva. Od 1941 zaangażowany w działalność Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii pod pseudonimem „Beli”, początkowo na terenie Serbii, potem powrócił do Zemunu. Od sierpnia do grudnia 1942 więziony przez Policję Niepodległego Państwa Chorwackiego w Sremie, poddawany torturom i pozorowanym egzekucjom, wypuszczony po interwencji brata. Przedostał się następnie poprzez Bośnię do Wojwodiny, przyłączając się do miejscowych partyzantów, początkowo jako strzelec. Pełnił funkcje komisarza politycznego w różnych jednostkach, doszedł do stanowiska komisarza .