Klasyfikacja Sarnatów jest do dziś najszerzej stosowanym narzędziem identyfikacji noworodków kwalifikujących się do leczenia hipotermią; w głównych próbach klinicznych dotyczących tej metody stosowano jej modyfikacje.
Wyróżnia się trzy stopnie: Stopień I (łagodny) – nadmierna pobudliwość, wygórowane odruchy pierwotne, łagodnie obniżone napięcie osiowe, problemy z karmieniem. Zapis EEG jest prawidłowy. Objawy zazwyczaj ustępują w ciągu 24 godzin, a rokowanie co do dalszego rozwoju jest dobre. Stopień II (umiarkowany) – obniżone napięcie mięśniowe, osłabione odruchy noworodkowe, letarg, możliwe drgawki, zaburzenia źrenicowe i autonomiczne. Zapis EEG wykazuje cechy nieprawidłowe (m.in. obniżenie woltażu, wyładowania okresowe). U około 25–50% dzieci dochodzi do trwałych powikłań neurologicznych. Stopień III (ciężki) – śpiączka, wiotkość, brak odruchów, długotrwałe drgawki, zaburzenia oddychania i krążenia. Zapis EEG może wykazywać linię izoelektryczną lub wzorzec burst-suppression. Wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem zgonu lub ciężkiej, trwałej niepełnosprawności.
W 2020 roku Sarnat wraz ze współpracownikami zaproponował aktualizację skali, uwzględniającą m.in.