W ciągu pierwszych sześciu miesięcy wojny armia amerykańska wysłała ponad 300 000 żołnierzy na Pacyfik, podczas gdy do Europy wysłano mniej niż 100 000.
Analiza W lutym i marcu 1942 roku trzy dywizje armii amerykańskiej zostały wysłane do Australii i Nowej Zelandii na prośbę Churchilla, aby dywizje z tych krajów mogły kontynuować działania na Bliskim Wschodzie. Dzięki temu znacznemu rozmieszczeniu na Pacyfiku Stany Zjednoczone paradoksalnie wsparły strategię „Najpierw Europa”, broniąc Australii i Nowej Zelandii, a tym samym umożliwiając doświadczonym wojskom z tych krajów pozostanie w gotowości do walki z siłami niemieckimi.
Niemniej jednak, niezdolność obu sojuszników do przeprowadzenia inwazji na kontrolowaną przez Niemcy północną Europę w 1943 roku pozwoliła Stanom Zjednoczonym na utrzymanie większych sił zbrojnych przeciwko Japonii niż przeciwko Niemcom w ciągu pierwszych dwóch lat swojego uczestnictwa w wojnie. Jeszcze w grudniu 1943 roku bilans był niemal wyrównany. Przeciwko Japonii Stany Zjednoczone wysłały 1 873 023 ludzi, 7857 samolotów i 713 okrętów wojennych. Przeciwko Niemcom liczba ta wyniosła 1 810 367 ludzi, 8807 samolotów i 515 okrętów wojennych.