+ Epoki bardzo dalekiej przyszłości w modelu ΛCDM (za Adamsem i Laughlinem) Epoka Orientacyjny zakres czasu Charakterystyka Era gwiazdowa ok. 106–1014 lat trwa nukleosynteza gwiazdowa; powstają i ewoluują gwiazdy ciągu głównego, formują się galaktyki Era zdegenerowana ok. 1014–1040 lat gwiazdotwórczość ustaje; Wszechświat zdominowany przez białe karły, gwiazdy neutronowe i brązowe karły; potencjalny rozpad protonu prowadzi do zanikania zwykłej materii Era czarnych dziur ok. 1040–10100 lat najdłużej istniejącymi obiektami są czarne dziury; powolne parowanie przez promieniowanie Hawkinga sprawia, że tracą one masę i ostatecznie znikają Era ciemności powyżej ok. 10100 lat pozostają rozproszone fotony, neutrina, leptony i ewentualne produkty rozpadu protonu; brak struktur i źródeł energii swobodnej
Główne scenariusze Najczęściej rozważane scenariusze końca Wszechświata różnią się przede wszystkim założeniami dotyczącymi ciemnej energii, krzywizny przestrzeni i fizyki wysokich energii. W tabeli zestawiono ich główne warunki fizyczne i obecny status obserwacyjny w obrębie modelu ΛCDM.