Béchara Abou Mrad (świeckie imię Selim; ur. 19 maja 1853 roku w Zahli, zm. 22 lutego 1930 roku w Sydonie) – libański duchowny katolicki, zakonnik z Zakonu Bazylianów Najświętszego Zbawiciela, Czcigodny Sługa Boży Kościoła melchickiego.
Życiorys Urodził się w regionie Bekaa w Libanie w religijnej rodzinie chrześcijańskiej. Szczególny wpływ na jego katolickie wychowanie miała matka, Sabat, odznaczająca się głęboką wiarą. Został ochrzczony 28 czerwca 1853 roku w melchickiej katedrze w Zahli i od najmłodszych lat wykazywał silne skłonności religijne. W okresie dorastania, pomimo trudności rodzinnych oraz początkowego sprzeciwu ze strony ojca, aktywnie uczestniczył w życiu sakramentalnym swojej parafii.
W wieku 19 lat podjął decyzję o wstąpieniu do klasztoru Świętego Zbawiciela (San Salvatore), prowadzonego przez ojców bazylianów melchickich. 19 września 1874 roku rozpoczął nowicjat, przyjmując imię zakonne Béchara (oznaczające w języku arabskim „dobrą nowinę” lub „ewangelię”). Pierwszą profesję zakonną złożył 4 listopada 1876 roku, a święcenia diakonatu otrzymał 26 marca 1882 roku. Początkowo z powodu głębokiego szacunku i pokory odmawiał przyjęcia godności kapłańskiej, jednak ostatecznie 26 grudnia 1883 roku przyjął święcenia prezbiteratu z rąk arcybiskupa Bazylego Haggiara.