Dzwony wieczorne (podtytuł: Róże i kolce zakazanej miłości) – polski niemy, czarno-biały melodramat z 1926 roku w reżyserii i według scenariusza Józefa Maszyckiego.
Fabuła Osierocona Halina Bolska (Nina Wirska) po śmierci rodziców, pracuje sama na swoje utrzymanie. Zakochuje się w niej Andrzej Woroniecki (Stanisław Dębicz), z którym wkrótce dziewczyna bierze ślub. Nieopodal majątku małżeństwa odbywają się manewry wojskowe, w trakcie których Halina poznaje podporucznika Karola Rendera (Kazimierz Jarocki), który zakochuje się w kobiecie ze wzajemnością. O wszystkim dowiaduje się administrator majątku (Antoni Zagórski), Zagórski, który szantażuje Halinę, w związku z czym Karol zarzuca Halinie zdradę i rozstaje się z ukochaną. Po rozstaniu, mimo opieki męża Halina podupada na zdrowiu. Podczas choroby pisze list do kochanka, wyjaśniając mu, że go nie zdradziła. Z treścią listu zapoznaje się mąż, dowiadując się o zdradzie żony. Nie chcąc być przyczyną jej nieszczęścia, popełnia samobójstwo.