odsłonięcia Bearpaw w innych dolinach rzecznych dostarczają amonitów, lecz ammolit był raportowany znacznie rzadziej.
Duża część złóż leży na obszarze . Od końca lat 70. XX wieku komercyjną eksploatację prowadziła tam m.in. spółka , która w literaturze gemmologicznej z początku XXI wieku była opisywana jako główne źródło materiału dostępnego na rynku.
Wydobycie ma zwykle postać płytkich odkrywek. Skała jest wybierana koparkami, a następnie sortowana pod kątem obecności kolorowych warstw muszli. Materiał pozyskuje się także ze zbioru powierzchniowego w dolinach rzecznych, ale w ujęciu przemysłowym największe znaczenie miały odkrywki położone nad St. Mary River.
W formacji Bearpaw wyróżnia się kilka poziomów zawierających ammolit. W strefie K materiał jest częsty, lecz zwykle silnie spękany i związany z konkrecjami syderytu; głębiej występuje mniej spękany materiał płytowy, określany w literaturze anglojęzycznej jako sheet ammolite, często związany z pirytem i trudniejszy do pozyskania. Mniejsza liczba spękań i większe, ciągłe pola barw podnoszą wartość takich okazów.